Ama bu kez ilk defa hayatımda anestezi altında gördüğüm, aşağıda sizlere de anlatacağım rüyadan “keşke uyanmasaydım “ dedim. Ne mi gördüm rüyamda;

   İstanbul’daki vakıf binamız bitmiş…
   Devamlı cıvıl cıvıl öğrenciler girip çıkıyor binaya…
   Alt kattaki garajı kiraya vermişiz, o gelirlerden daha onlarca öğrenciye daha burs verilmiş…
   Eski mezunlarımız gelmiş, yönetimdeler, çalışıyorlar…
   Hemşerilerimiz gelmiş bizi ziyarete taaaa uzaklardan…

   Kapıda sağda ………………...Kız Öğrenci Yurdu
   Solda …………………………....Erkek Öğrenci yurdu
   Kütüphanede ………………...Kütüphanesi
   Arkada büyük kapı, ………..Toplantı Salonu
   Onun yanındaki desen ….…Laboratuarı
   Alt katta ………………………….Spor salonu yazıyor.

   Aman Allahım ne muhteşem olmuş, gez gez bitiremiyorum. Bakmaya doyamıyor, dokunmaya kıyamıyorum… İşte  “ Karamanlı budur “ diyorum. Öyle ya her odada bir büyüğümüzün, bir sanayicimizin adı… Onlar destek olmuşlar bize… Biz de salonlarda onların adını ömür boyu yaşatacağız tabii ki… Rüya bu ya!

   Ne kadar mutluyum anlatamam… Çocuklar gibi koşuyorum bina içinde…

   Sonra bir el hafifçe suratıma dokunuyor. “Nuran Hanım ameliyat bitti, hadi uyanın, odaya gideceğiz” diyor. Doktorum Adnan Bey çok mutlu. Ameliyat iyi geçmiş, ayıldım da üstelik. Etrafımda herkes gülümsüyor. Ya ben… İşte tam o zaman
“ Keşke uyanmasaydım “ diyorum.

   Ben rüyamı anlattım. Artık yukarıdaki boşlukları doldurmak size düşer… Neden sizin adınız, bir aile büyüğünüzün adı o salonlardan birinde yaşamasın?  Yıllar sonra torunlarınızın gurur duyacağı bir isim… O sizin adınız olmalı.

   Biliyorum, bu yazıyı okuyunca sizler bana “iyi ki uyandın ve bizi de uyandırdın Nuran Hanım” diyeceksiz. Beni anladığınızı biliyorum, inanın çok iyi biliyorum bunu.

   Saygılar, sevgiler.

14.12.2009 tarihli Karamanın Sesi gazetesinden alıntıdır