KÖY HALKININ YAŞAYIŞ ŞEKLİ

İlimiz ve bağlı ilçe ve köylerinde bütün özellikleriyle Orta Anadolu yaşayış şekli hâkimdir. İlimiz, merkez dağ köylerinde ekim alanlarının darlığı nedeniyle, bilhassa 1960’lı yıllardan sonra Avrupa ülkelerinde çalışmak için büyük bir akın olmuştur. Bu nedenle, ilimiz dâhilinde diğer illere oranla Avrupa’da çalışanların oranı oldukça yüksektir.

Ova köylerinde ise bu durum biraz daha düşüktür. Halk daha çok kendi arazisi, bahçesi ve kendi işi ile uğraşır. Dağlık yerleşim yerlerinde halk daha çok hayvancılıkla geçinir. Bilhassa koyun ve keçi beslenir. Bu nedenle buralarda hala yaylacılık geleneği geçerlidir. Bahar gelince halk yaylaya göçer. Sonbahar mevsiminde köylerine dönerler. Ova köylerinde ve yerleşim merkezlerinde ise yerleşik bir hayat hüküm sürer. Senenin her mevsiminde yöre halkı kendi evlerinde otururlar. Daha çok ziraatla meşgul olurlar. Bu yörelerde tarım modern usullerle, traktörle ve makineli tarım şeklinde yapılır.

Ermenek Yöresinde genelde yöre halkı, yazın kendi bağ ve bahçeleri ile meşgul olurken, kış aylarında Mersin, Adana ve Antalya gibi çevre illerde narenciye bahçesinde çalışırlar. Orada kazandıkları paralarla geçimlerini temin ederler. Çünkü yörenin dağlık olması nedeniyle ekim alanları çok kısıtlıdır. Bunun yanında meyve üretimi dışarıya satılacak kadar çok yapılmaktadır.

İlimiz merkez ve merkeze bağlı köyler ile Kazım Karabekir ve Ayrancı İlçesi’nde sulu arazilerde pancar ekimi ve meyvecilik gelişmiş durumdadır. İl dâhilinde hayvancılık da önemli bir geçim kaynağıdır. Küçükbaş hayvancılığı koyun ve keçi sürüleri halinde yapılır. Büyükbaş hayvancılığı ise sığır besiciliği şeklindedir.

Yerleşim birimlerinde hayat tamamen toplu yaşayış şeklindedir. Köyler ve kasabalar başlıca yerleşim yerleridir. Kasaba ve köylerimizde evler en fazla iki katlıdır. Genelde tek katlı taş ve kerpiçten yapılma toprak damla kaplı binalardır. Evler iki oda ve bir koridordan meydana gelme küçük yapılardır.

İlimiz dâhilindeki dağlık kesimlerde bağcılık gelişmiş vaziyette Genelde bu yörede yaşayan insanların tek geçim kaynağıdır. Ancılık da bazı yörelerde gelişmiş durumdadır. Bilhassa Taşkale yöresinde halıcılık (Kızıllar Halısı) tarihi bir geçmişe sahiptir. Diğer dokuma çeşitlerinden kilim ve tülü dokunur. Ayrıca kıl dokuma işleri yapılır.

İl dâhilinde genelde aileler küçük aile tipi dediğimiz anne, baba ve çocuklardan meydana gelen aile şeklindedir. Ancak bazı dağlık yörelerde bu husus büyük aile tipine dönüşür. Büyükbaba, büyükanne, çocuklar, torunlar hep bir arada yaşarlar.

İlimiz dâhilindeki köy ve kasabalar ile ilçeler ve il merkezinde iki türlü yaşantı söz konusudur. Birinci kesim devamlı merkezde oturan gerek işçi; gerek memur ve gerekse çiftçi olsun işini merkezden yürüten insanlarımızdır. İkinci kısım ise belirli bir süre merkezde kalıp, diğer zamanlarında başka bir yere göçen insanlarımızdır.

HALKIMIZIN YAŞAYIŞ ŞEKLİ

Ova köylerimizdeki insanlarımız genelde merkezde oturmakla beraber belirli aylarda çiftliklerine ve obalarına göç etmek sureti ile bağ ve bahçelerine bakan, h otlatan ve merkezin sıkıcı havasından uzaklaşan insanlardır ki, işleri bitince tekrar köy veya şehirlerine dönerler. İkinci kesim insanlar ise daha çok dağ köylerinde yaşayan insanlardır. Bunlarda yaylacılık hâkimdir. Bahar gelince köylerine birkaç saat uzaklıktaki yaylalarına göçer, sürülerini de götürürler ve 5–6 ay süreyle serin yayla havasında yaşarlar. Hayvanlardan hayvansal besinler elde ederler ve sonbahar mevsiminde tekrar evlerine dönerler.

Halkımızdan diğer bir kesimi ise, kışın şehir merkezinde oturup baharla köyüne veya çiftliklerine göçen insanlarımızdır ki; bunlar genelde merkeze bağlı yakın köylerde yaşayan insanlardır. Kışın işlerin az olduğu mevsimde şehir merkezinde oturur, işlerin açıldığı bahar ayında ise tarladaki, bahçedeki işlerini takip için şehirden göçerler, 5–6 ay çalışır, işlerin bitiminde tekrar şehre dönerler.